Januari 2004            Langkawi, MaleisiŽ - Phuket en omstreken, Thailand

 

Naar het pagina-einde

Naar december 2003

 

Datum Locatie Logboek
do 1 jan Langkawi

Pulau Bayang Bunting

Dat is dus het verschil tussen Juul, die op vakantie is, en ons, wij die op wereldreis zijn. 
Terwijl wij alle mogelijke moeite doen om de koelte van de schaduw op te zoeken, probeert Juul elk straaltje zon te pakken te krijgen dat er maar te vinden is. Als we aan het shoppen zijn, loopt Juul in de zon, wij onder het afdak of aan de schaduwkant van de straat. In de kuip zitten wij onder de bimini, vinden een wolkje wel prettig, en vinden het naar als de zon elk plekje van de kuip weet te bereiken. Juul baalt als ze geen plekje in de zon kan vinden, of, zoals op deze ankerplaats, de zon pas halverwege de ochtend boven de toppen van de bergen uit komen. 
Wij zijn wel eens blij als we ons een keer kunnen bezondigen bij een McDonalds, Juul kan dat thuis doen zo vaak als ze wil, en wil hier natuurlijk Maleis eten. Wat ze niet krijgt, want de markt is ingesteld op toeristen, en die vinden Maleis eten vaak veel te heet.
Wij draaien nostalgisch Nederlandstalige muziek, omdat we dat verder nooit horen, maar Juul wil natuurlijk wel eens iets exotisch horen. Ook dat hoor je trouwens niet echt op de radio, want alles wat in Nederland of Amerika in de hitparade staat, hoor je hier op de radio. 
Ook willen we wel eens een filmpje zien omdat dat anderhalf jaar geleden is. Juul heeft daar hier natuurlijk geen behoefte aan. 

Overigens hebben we, sinds we in Penang die VCD's en DVD's hebben gekocht, nog maar 20 minuten film gekeken. Op eerste kerstdag, gewoon om even uit te proberen. Braveheart, met Engelstalige ondertiteling. Onze bootburen in de marina moeten elkaar onbegrijpend hebben aangekeken toen er ineens luid geschater uit onze boot kwam. Na 3 minuten moesten we namelijk onbedaarlijk lachen, in koor, omdat er "[Whinnying]" als ondertiteling stond toen een paard hinnikte. Werkelijk alles werd vertaald, ook "[Laughing]" en "[Ho!]" als er iemand een kreet slaakte. Langer dan twintig minuten hebben we het overigens niet uitgehouden; we begrijpen werkelijk niet dat die film zoveel Oscar(nominatie)s heeft gekregen.

Je zou bijna vergeten dat het 1 januari is!!!! We hebben niet eens een kater! Maar we besluiten wel om lekker lui te doen, en op deze mooie ankerplaats te blijven. Het is echt een prachtig plekje, en het enige minpuntje zijn de valwinden die zo nu en dan overkomen en onze tijdschriften, ons ontbijt, of wat losliggende blaadjes een andere plek geven. Maar daar storen we ons niet zo erg aan, evenmin als aan de constante fluittoon die we bijna de hele tijd van de kant horen. Toen we hier gisteren aankwamen zorgde dat in eerste instantie toch wel voor een onrustig gevoel. Als je heeeeeeel goed kijkt zie je de Pinical en de Brit liggen Maakt de motor nou zo'n raar geluid? Of de watermaker? Of kookt het water in de fluitketel? Zoals dat laatste klinkt het precies. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het krekels zijn. En het is heel wat beter dan het omgevingsgeluid  van de ronkende motoren in de marina bij Kuah, het hoofdstadje van Langkawi.
Met de bijboot varen we naar een kleine baai waar we vlak bij liggen, en klimmen vervolgens een ladder op naar de pier, om vervolgens het zoetwatermeer te bezoeken. Tot onze verbazing zien we, als we over het bergruggetje zijn geklommen, een compleet stel pontoons, waterfietsen en kano's in het meer liggen. En weer aapjes. 
We lopen hetzelfde pad weer terug want er is er maar een, varen nog een stuk langs het eiland, en relaxen vervolgens lekker lui de rest van de dag op Pinical.
[Chantal]

vr 2 jan Langkawi

Pulau Bayang Bunting - Rebak Marina

Detour tussen eilandjes doorDe detour die we maakten van Pulau Bayang Bunting naar Pulau Rebak Besar was werkelijk adembenemend. We voeren tussen twee steile, deels begroeide rotswanden en een paar eilandjes door. Natuurlijk ook wel weer een ideaal recept voor valwinden, maar die mochten de pret niet drukken. Schitterend!
Zelfs met een detour was het maar een kort tochtje naar Rebak Marina, en wij installeerden ons vervolgens in het restaurant van het bijbehorende resort met een biertje. 
Wat hebben we het slecht.....
[Chantal]
za 3 jan Langkawi

Rebak Marina

Summer palace voor de film 'Anna and the king'Hoera! Vandaag autootje gehuurd, we gaan eens de echte Aziatische/Langkawische sfeer proeven. 's Morgens vroeg opgestaan om de ferry te nemen naar het hoofdeiland. De auto zou aldaar klaar staan, wat natuurlijk niet zo was. We werden een taxi ingesleurd en ergens heengebracht, en daar stond 'ie dan: een prachtig blinkende Hyundai van onbekend type, met airco (die het vervolgens niet echt deed), waarvan de achterportier er bijna uitviel en de 3e versnelling het eigenlijk ook niet deed. Maar verder was 'ie goed! Overigens: JG begint al te wennen aan links rijdende auto's: hij heeft op de hele dag slechts 1 keer de ruitenwissers aangezet i.p.v. de richtingaanwijzer.
In ieder geval: we namen onze prachtige auto in bezit en wisten vervolgens niet waar we waren beland. Maar geen getreur: het hele eiland Langkawi telt maar een weg of 7, dus da's niet zo moeilijk. Scheelt dus ook weer met het kaartlezen: daar kun je dus geen ruzie om krijgen.
Gaap.......De eerste opzienbarende bezichtiging was de filmset van "Anna and the King" met Jodie Foster. Een schitterend rood-paars gebouw, helemaal in verval al (terwijl het nog maar in '99 is opgenomen), met wat fournituren en jurken die in de film zijn gebruikt. Tja, 't is dat je er toevallig langskomt....
Vervolgens reden we door naar Oriental Village... Hoera! Waarschijnlijk een echte Aziatische aangelegenheid! Maar nee hoor, de huisjes waren Aziatisch, maar onderwijl volgepropt met souvenirs en snuisterijen die je in Nederland eigenlijk ook wel zo'n beetje kunt kopen. 
Vrolijk tuften we door (ja, bergop was het echt tuffen) richting de Crocodile-farm. We hebben gezamenlijk geconcludeerd: dit is toch wel het meest foute wat we ooit gezien hebben. Wat dachten jullie van een krokodil wiens tanden worden gepoetst en waarbij het publiek vervolgens "oh" en "ah" roept? Of een krokodil die de Lambada danst met een hele stoere inlander (waarbij de krokodil tenminste nog grijnst, maar de inlander stoÔcijns kijkt, volgens mij is dat toch een vrolijke dans)? De leguaan of salamander (wat is het verschil eigenlijk) die we later gewoon op de weg tegenkwamen, was toch nog net iets echter, zonder entreebewijs nog wel, maar ja,die danste dan ook weer niet de Lambada).  
Maar geen getreur, vol goede moed tuften we verder. Richting het Cultural & Batik Centre van Langkawi. 
[Juliette]

JettyJuul schrijft dit op haar laatste dag, en heeft geen tijd meer om haar verhaal af te maken. Ik neem dus het stokje over.
Het Cultural & Batik Centre is een eersteklas tourist trap, maar Juul zocht en vond een souvenir. We reden verder richting de hoogste berg van Langkawi, Gunung Raya, maar helaas was de weg naar de top al bij de voet van de berg afgezet. Jammer, want het uitzicht zou er schitterend zijn. De volgende twee toeristische attracties waren ook dicht.
Waar het op neer kwam is dat Langkawi van zichzelf eigenlijk niet zo heel veel te bieden heeft, behalve een mooi landschap (op zichzelf natuurlijk al heel wat). De overheid wil het toerisme in Langkawi stimuleren en heeft een aantal toeristische attracties neergezet, zoals cablecars in de bergen (zie later), die krokodillenfarm met veel gehandicapte en misvormde krokodillen en de meest walgelijke show die we ooit hebben gezien, een glasblazerij en een marmerfabriek waar busladingen mensen worden afgezet, het Oriental Village en niet te vergeten de nodige shopping centra's vanwege de taxfree status van Langkawi. Niettemin is het toch erg leuk om een dagje over het eiland te toeren, want zo'n eiland bestaat natuurlijk uit meer dan alleen toeristische attracties. 
Het was in elk geval een leuke dag, al is het jammer dat Juul niet veel heeft meegekregen van het 'echte' AziŽ. Maar dat moet je waarschijnlijk ook niet verwachten in 10 dagen.
[Chantal]

zo 4 jan Langkawi

Rebak Marina - Pantai Kok

Af en toe kun je er zo stevig, ontzettend, gigantisch de balen van hebben. 
Volgens JG wordt de website af en toe wel een erge klaagzang. Hebben jullie dat idee ook? Dat is natuurlijk niet de bedoeling! Maar de website is op een of andere manier mijn uitlaatklep. Zodra ik ergens vreselijk van baal, ga ik achter de laptop zitten en typ mijn frustratie weg. Althans, dat probeer ik dan, en meestal lukt het ook nog vrij aardig. Het is dus niet zo vreemd dat alle vervelende dingen zijn weg weten te vinden naar de website, en dat kan natuurlijk een verkeerd beeld geven.
Zo nu en dan (niet vaak hoor) pleegt JG censuur op de website en wijzigt wat, of zegt hij dat ik de boel ietwat moet nuanceren. Zo heeft hij een paar dagen geleden een zinsnede op de homepage weggehaald, die ik eigenlijk niet zo fout vond. "..., want we hebben weer eens twee nieuwe stagen nodig......", had ik geschreven op de homepage, achter de melding dat wij naar Phuket zouden vliegen (figuurlijk dan) als Juul naar huis vliegt. Bedoeld als een soort voorproefje voor het dagboek, Š la promo-voorstukje voor een film op televisie. Of zo. Maar dat kon volgens hem toch ECHT niet, en die zinsnede heeft dus de eindstreep niet gehaald.
Maar ik baalde zo vreselijk van al die debacles met die verstaging. Het lijkt wel een soap: na lang wikken en wegen hebben we in Nederland voor vertrek toch maar die grote uitgave gedaan en nieuwe verstaging aangeschaft. Dan blijkt de hoek waarmee de verstaging uit de mast komt niet goed, en moet er op het laatste nippertje weer nieuwe verstaging worden gemaakt. Vervolgens breekt er in Tahiti een terminal, en laat je voor de zekerheid twee nieuwe stagen maken. En nu blijken die twee nieuwe stagen kapot. Murphy of zo?
En dan die stuurautomaat, die volgens DHL afgeleverd zou moeten zijn bij Raymarine in Engeland, maar waar we niets, nada, noppes van horen. Ja, wat wil je, die Engelsen zijn tussen Kerst en Oud en Nieuw natuurlijk volledig van de wereld. Maar het vervelende daaraan is, dat ALS ze hem alweer aan de praat krijgen, ze hem naar Thailand op moeten sturen omdat we dan al vertrokken zijn uit Langkawi. En in Thailand staan ze erom bekend dat inkomende pakjes erg lang kunnen duren, het allemaal vreselijk ingewikkeld en moeilijk moet, en bovendien een fikse importheffing kennen. Het is dan wel een reparatiezending, maar leg dat als natuurlijk vreselijk rijke westerling zo'n douanebeambte maar eens uit. Maar misschien ben ik gewoon een doemdenker, en waarschijnlijk moet ik geen problemen zien als ze er nog niet zijn. Ik troost me maar met een mailtje dat we toevallig vandaag binnen kregen, waarbij ons een hart onder de riem werd gestoken: "Chapeau voor onze relaxte houding ten aanzien van de stuurautomaat"........
Vanochtend had ik weer zo'n enorme baalbui (vandaar dit relaas). De zes shirtjes die ik de laatste keer heb laten wassen, nota bene bij een jachtclub die Royal in haar naam heeft, bleken vandaag ineens van het formaat kinderkleertjes te zijn. Meestal doe ik wel aan risicospreiding en doe niet in een keer eenderde van mijn garderobekast in de was, maar nu was dat toch gebeurd. En ik was al niet zo vreselijk happy met het feit dat mijn kledingarsenaal aan boord maar zo'n klein deeltje uitmaakt van die 5 garderobekasten in Breda..... En dan te bedenken dat die Aziatische winkels toch zijn afgestemd op het formaat van de Aziaten zelf. Dat wordt helemaal niks. Shit.

Lokale vissersNatuurlijk horen tegenvallers er bij op zo'n reis. Het zou toch vreemd zijn als je zonder slag of stoot rond de wereld zou kunnen zeilen. En de tegenvallers zijn gelukkig tot nu toe allemaal te overzien (al raakt het wel keer op keer onze portemonnee, en we hebben helaas helaas alweer NIETS gewonnen met het oudejaarslot dat Dineke voor ons gekocht heeft). En natuurlijk hebben wij buitengewoon veel lol in deze reis, zien en maken we fantastische dingen mee, en zouden het heeeeeeeeeeeeeelemaal niet erg vinden als we wel de staatsloterij zouden winnen, want dan plakken we er zo nog een jaartje aan vast. 
Bedenk dat maar als ik weer zit te zaniken op deze website!!!!!!! 

Vandaag lieten we Rebak Marina achter ons, en maakten een wereldtrip van 7 mijl naar het baaitje bij Pantai Kok (Kok-strand). Gisteren hadden we dit plekje al gezien vanuit het nep-zomerpaleis van de Thaise koning dat 20th Century Fox in 1999 heeft laten bouwen voor de film Anna and the King, met Jodie Foster. Die film verhaalt over de tijd dat Anna gouvernante was van de kinderen van de Thaise koning. Aangezien deze Anna niet zulke fijne dingen in haar dagboek had geschreven (het wordt overigens betwijfeld of het allemaal waar is), mocht de film niet in Thailand worden opgenomen. De film is zelfs nog steeds verboden in Thailand, en als je gepakt wordt kun je een fikse boete verwachten, want in Thailand heeft men groot ontzag voor de koning. De Britt heeft hem aan boord.
[Chantal]

ma 5 jan Tonga.... eh Langkawi

Pantai Kok - Pantai Cenang

Pantai KokHet is hier echt verschrikkelijk mooi. Voor diegenen die er geweest zijn: het heeft heel veel van de noordzijde van de Vavau groep in Tonga. Ruig, hoog en groen, erg groen. Maar dan wel met een Aziatisch tintje natuurlijk: waar anders zie je op een kunstmatig eilandje/breakwater een neppalmboom van een meter of 10 die 's avonds volledig uit gekleurde lampjes blijkt te bestaan?!? En hoewel het ook hier behoorlijk toeristisch is, is de sfeer heel relaxed. Voor diegene die nog na ons komen: beschouw dit dus niet enkel als een tussenstop op weg naar Phuket, zoals de pilots doen, maar neem hier de tijd voor. Net als voor de rest van de Maleisische kust, zoals ik al eerder heb gezegd geloof ik. De ankerplaatsen zijn mooi en beschut, er zijn veel meer gloednieuwe en ook nog mooie marina's dan in de pilot staan en ze bieden allemaal een perfecte service!
[JG]

Uitzicht vanuit de Cable-CarPantai Kok is vlak bij de cablecars, een van de toeristische attracties van het eiland. Een flinke kabelbaan van, hoe kan het ook anders, Zwitserse makelij. Eergisteren kwamen we er ook langs, met de auto, maar gezien de hoogtevrees van Juul, lieten we ze links liggen. Maar nu we zo vlak bij die cable karretjes zijn, en we met de auto niet op de hoogste berg konden komen, heeft Juul haar hoogtevrees weten te overwinnen, en stapten vanochtend toch in die kabelbaan. Terwijl JG en ik gemeen grapten bij elk geluid, stond bij Juul het zweet in haar handen. Maar het was het waard, want het uitzicht was adembenemend. Op de foto komt het niet zo geweldig over omdat het altijd wat heiig is, maar we hebben er flink wat geschoten.
Na getankt te hebben, vertrokken we met de boot naar Pantai Cenang, het Marbella van Langkawi. Toch lagen we daar als enig jacht voor het strand. 
Net als gisteren namen we een verkoelende duik. JG trok me, hangend aan de bijboot, een eind van Pinical vandaan, zodat ik vervolgens naar Pinical kon zwemmen. "O, een kwal", zei JG, en ik wist niet hoe snel ik aan boord van de dingy moest klauteren. Aan mijn lijf geen kwallenpolonaise! Dat moet een vreemd gezicht geweest zijn, want in mijn paniekerige haast lukte dat van geen kanten, en spartelde ik hulpeloos half hangend op de dingy, tot JG me een handje hielp. Een paar minuten later zagen we er nog een vanuit de dingy, nu 3 maatjes groter. Ik (bruut) porde met een peddel in het water om te kijken of het beest zou reageren, maar hij verdween alweer naar de diepte. Op de kant slingerden zwarte apen zich van boom naar boom, en keken witte en rode toeristen hun ogen uit.
[Chantal]

di 6 jan Langkawi

Pantai Cenang - Kuah (RLYC)

Samen op het terras op Pantai CenangVandaag is alweer de laatste dag van Juul. Vanavond vliegt ze weer naar huis. Wat zijn 10 dagen snel voorbij! We hebben lekker samen vakantie gevierd.

Juul is inmiddels zwart en gaat overmorgen weer aan het werk. Ook wij moeten aan het werk. We zijn vandaag naar de marina in Kuah gevaren, waar onze nieuwe genua en onderdelen voor de koelkast zijn aangekomen. En onze laatste oceaanoversteek komt zo langzamerhand ook dichterbij. Aangezien we de laatste weken niet zoveel aan de boot hebben gedaan, is het to-do-lijstje inmiddels ook alweer zodanig gegroeid dat we ons daarmee wel een week kunnen vermaken.

JG is nu met de koelkast bezig, heeft de nieuwe onderdelen aangesloten, en........ hij doet het niet. Wordt vervolgd.... 
Ons nieuwe zeil hebben we uitgepakt, en ziet er flitsend uit. Straks gaan we hem hijsen.

Als Juul vertrokken is, zeilen wij morgen of overmorgen (laten we het maar op overmorgen houden) naar Phuket (een dag en een nacht varen, of twee dagtochten), waar we nieuwe stagen laten maken, een deel van onze to-do-lijst afwerken, en ook nog wat rondzeilen en de toerist gaan uithangen.
[Chantal]

Deel 2.......
Een van de twee onderdelen van de koelkast die we hebben laten opsturen, doet het niet.......... JG heeft het kastje van de Britt er maar weer tussen gezet, en wij hebben dus wel weer een werkende koelkast, maar nog steeds met een geleende unit. Het niet werkende onderdeel gaat met Juul terug naar Nederland, en er moet dus weer een nieuwe komen. Naar Phuket deze keer. Dat is lastig, zoals ik al eerder schreef, maar we hebben Langkawi nu ECHT wel gezien.

De rest van de dagplanning liep in de soep, niet alleen door de koelkast, maar ook doordat Juul zich ineens bedacht dat ze niet meer wist waar haar huissleutels waren. Paniek!!!!!!! We zijn de halve middag bezig geweest met zoeken, totdat het tijd werd om Juul naar het vliegveld te brengen. Terwijl ik de voorpiek drie keer binnenstebuiten keerde, pakte Juul haar handbagage drie keer uit en weer in, en haar bomvolle rugzak idem dito. Nog steeds geen sleutels. Niet leuk. Maar uiteindelijk stapte ze toch enigszins opgelucht het vliegtuig in omdat iemand thuis ervoor zorgt dat ze haar huis in kan.

Geen tijd dus om ons te realiseren dat we elkaar de komende 9 maanden weer niet zullen zien. En dat was eigenlijk wel zo gemakkelijk.....
Juul, we hebben het hartstikke leuk gevonden!
[Chantal]

wo 7 jan Langkawi

Pantai Cenang - Kuah (RLYC)

Onze nieuwe flitstende genuaIk zou uitgebreid kunnen schrijven over dat we vroeg zijn opgestaan om een dag hard te gaan werken. En over hoeveel peentjes we gezweten hebben terwijl we onze nieuwe genua hesen, omdat het voorlijk te lang bleek te zijn. Of over dat we de voorpiek helemaal uitgeruimd en weer opnieuw ingeruimd hebben. Of hoeveel duizend handwassen we deden, de boot van boven tot onder sopten en schoonmaakten, de bakskisten reorganiseerden, de bijboot schoonmaakten en nog wat van dat soort dingen. Ik zou kunnen schrijven over dat we 12 trays bier, 24 liter rode wijn en nog een paar liter sterke drank kochten (taxfree hŤ....). En hoe we dat allemaal weer kwijtraakten in de boot.
Maar dat zou het allemaal niet hŠlen bij wat we 's avonds meemaakten.

Na al dit gezwoeg vonden we dat we wel een sateetje bij de jachtclub verdiend hadden. We dronken eerst een heerlijk koud pintje aan de bar, en bleken naast twee Nederlandse mannen te zitten. Het is een onmogelijke zaak om dan niet met elkaar aan de praat te raken, en zo geschiedde...
De twee heren - "Ik ben Jelle, JELLE, en dit is Kees!!" - waren al tijdje met elkaar in gesprek, en gezien het stemvolume van met name Jelle konden wij een groot deel van de conversatie volgen. "Ik laat nog ťťn keer iemand naar Singapore komen, en anders verkoop ik de boot!!!" De boot bleek een Beneteau Oceanis 47.3 te zijn (een 48 voeter volgens JELLE). "Volvo??!!!! Die komt er 127 liter alcoholhoudende drank in mijn boot niet in!!!!!", met een heel relaas over dat hij de boot bestelde toen ze bij bouwnummer 2 waren, dat een Yanmar motor natuurlijk ABSOLUUT niet kon, maar dat dat natuurlijk toch gebeurde, en dat zijn boot bouwnummer 76 heeft. "B&G apparatuur????!!!!!!! [het befaamde merk] Waardeloos!!!!!! Ik heb al 3 stuurautomaten gehad!!!!!" (Beware, Mercator.....). Zo'n 'tiep'. 
Jelle en Kees zijn ware zeebonken. Kapitein op een van de grootste kraanschepen ter wereld (Kees, bijna met pensioen) of geweest (Jelle, die nu marine-consultant is). En ze bevestigen alle stereotiepe denkbeelden die je hebt bij zeebonken. Nou, Jelle dan in elk geval. Luidruchtig, ze lusten een paar pilsjes (wij zijn daar ook niet vies van, daarom zijn wij nu ook stoere zeebonken), Jelle bast met zware stem door de bar zodat ook het restaurant kan meeluisteren: "Oooooo, my favourate waitress!!!!!!!!!", terwijl er een andere bij staat. "Discount, discount, give me a discount!!!!!" En als we iets over watersportzaken of wat dan ook wilden weten in Langkawi, dan moesten we naar Claire gaan, in het office. Claire, een klein Maleisisch meisje, kwam er toevallig net aan, werd onmiddellijk bijna fijngedrukt door Jelle in een stevige omarming. " You see!!?? Claire knows me, she knows Captain Jelle!!!" Ja, dat zal best. 
Hoezo rotzooi aan dek???We dronken samen met Jelle en Kees een biertje, en nog een biertje, en nog een. Tot we ons afvroegen of de keuken van het restaurant nog wel open was. Jelle en Kees gingen ergens anders eten. " Bij de allerbeste Chinees van Langkawi!! Zin om mee te gaan?" En hij kan het weten dat het de allerbeste Chinees is, want Jelle heeft een Chinese vrouw. Waarvan wij ons onmiddellijk afvroegen hoe oud ze zou zijn.
Wij vermaakten ons opperbest, en vonden het wel aardig om die twee nog wat langer mee te maken. We stapten in de auto van Jelle (die in Singapore woont, maar in Langkawi dus ook een auto heeft, alsmede een appartement), en reden naar de Chinees. Daar haalde Jelle zijn mobiele telefoon uit zijn borstzak, belde zijn vrouw, en droeg haar op om telefonisch de bestelling te doen. " Boss, boss!!!!! Give me the boss!!!!" yellde Jelle door de zaak. Boss aan de telefoon, komt later de telefoon terugbrengen. Jelle is boos dat boss (of vrouw) heeft opgehangen, en belt zijn vrouw weer. Tegen de boss: "What did she order??!! Let me look. Look look!!!" Rukt het papiertje bijna uit de handen van boss, pakt een pen, vinkt de bestelde gerechten op ťťn na af, en verandert dan nog wat. Boss druipt af.
Na een tijdje komen de gerechten en blijkt er geen bijgerecht bij te zitten. Niet goed. Snel worden er nog noodles bijbesteld. En snel!!!
En het IS me toch lekker!!!!!! Ik houd niet zo ontzettend van Chinees, maar dit is werkelijk top, zaaaalig. Jelle heeft niets teveel gezegd.
Ondertussen praat Jelle gewoon door, mond vol of niet. Tussendoor boert en hikt hij regelmatig. Ik ook bijna, van het lachen. Moeite om mijn gezicht in de plooi te houden.
De noodles worden gebracht, en Jelle en Kees zien onmiddellijk dat de serveerster een omgebouwde man is. Hoe ze het weten?? Het is gewoon niet te zien. Ook JG ziet het niet, dus het ligt niet aan mij. Er volgde een levendige conversatie over tot vrouwen omgebouwde mannen. In Thailand zou je ze bij de vleet hebben. Ook in Phuket, waar wij heen gaan. Ze meldden dat zelfs zij (!) het daar zo nu en dan niet zien. Hoe ze dan weten dat het omgebouwde mannen zijn, tja, het zal wel uit eigen ervaring zijn. Hoerententen weten ze wel te vinden, niet alleen op Phuket, maar ook bijv op Batam, waar Kees regelmatig heen gaat om te golfen (?).
Het was dus een bijzonder enerverende avond, we hebben fantastisch gegeten (betaald door de kapiteins, geen sprŠke van dat wij enige cent meebetaalden), zijn buitengewoon vermaakt.
[Chantal]

do 8 jan Langkawi - Malacca Strait / Andaman Sea De volgende morgen werden we met een houten kop wakker. Van de wekker, want we wilden vandaag naar Phuket vertrekken, en moesten nog wat dingen doen.
Gelukkig konden we eindelijk een nieuwe update van de website uploaden. Dat lukte de laatste 10 dagen niet, om technische redenen. Onze website is namelijk verhuisd, en daardoor kreeg men op bepaalde tijdstippen onze website van vorig jaar maart te zien, toen we nog in Cartagena waren. Dat leek ons wel wat, weer vanaf daar beginnen. Maar dan moet ook de tijd worden teruggedraaid.

We haalden nog wat wijn erbij, deden nog wat boodschapjes, zanikten bij het marinakantoor nog over de verpeste was, en vertrokken naar Phuket.
De maidentrip van onze nieuwe genua 1. Die staat er nu dus toch op, ondanks dat het voorlijk te lang is. Dat laatste is overigens wonderbaarlijk, want JG heeft de lengte van het voorlijk van onze vorige genua twee keer opgemeten, gecheckt met het zeilplan en uit voorzorg 10 centimeter korter opgegeven aan de zeilmaker om dit soort problemen te voorkomen. We hebben het uiteindelijk opgelost door de snapshackle die aan de val zit ertussenuit te halen, en zo wat lengte te winnen. Pfffff. Maar het is wel een mooi zeil, en hij staat prima. En voor geen geld!

Terwijl we met zijn tweeŽn in het gangboord zitten horen we ineens geblaas, vlakbij. "Wat is dat!!" roep ik, en denk aan een walvis. Maar we zien niets, dus dat zal wel niet. Een half uur later ziet JG een meter of 300 achter ons een walvis uit het water springen. Dus toch. Maar hij liet zich niet meer zien.

We twijfelden of we een rif zouden zetten voor de nacht. Nou, OK, voor de zekerheid dan maar, want de wind lijkt wat toe te nemen. Terwijl we daarmee bezig zijn zie ik de wind boven de 20 knopen komen, en roep: "Doe maar rif 2." Het blijkt nodig. De zee wordt weer erg kort en steil, de wind waait 's nachts tussen de 14 en de 29 knopen
[Chantal]

vr 9 jan Andaman Sea - Phuket (Thailand)

Ao Chalong

JG in Ao Chalong BayIn Thailand is het weer een uur vroeger, dus we hebben we klok terug gezet. Het tijdsverschil met Nederland is nu 6 uur (hier is het later dan in Nederland). Wij vinden dit aan de ene kant wel prettig, want we hebben het gevoel dat de tijd weer klopt. Sinds we in de tropen zijn begint het namelijk zo rond 6 uur licht te worden, en 's avonds om 6 uur is het meestal wel weer gebeurd. Als we tochten plannen gaan we dus altijd van die tijden uit. Aan de andere kant zijn wij beiden avondmensen (zťker geen ochtend mensen!!), en dan is het wel prettig als het om kwart over 7 's avonds pas weer donker begint te worden, zoals in MaleisiŽ. Cruijff heeft weer gelijk: "Elk voordeel heb z'n nadeel."

Boten in de modderHet blijft ellendig, zo'n tocht met 1 nacht doorzeilen. Zeker als het zo'n choppy sea is. Geen lekkere zee, zo tussen Penang en Phuket. Erg onstuimig, en hij bouwt snel op. Gelukkig hadden we de wind iets ruimer dan half, en gingen we als een speer. We arriveerden dus tamelijk vroeg in Phuket (wat goed dat we altijd later vertrekken dan we plannen!). Aan het begin van de baai Ao Chalong werden we opgeroepen door de Xenia, een Nederlandse boot. Zij voeren net weg richting een andere baai, en we babbelden wat over de marifoon.
Van de baai werden we niet blij. Niet alleen liggen hier van die fossiele boten (we krijgen er echt een CuraÁao- of Trinidad-gevoel van), maar het is totaal onbeschut, ook al zegt de pilot dat het "very well protected" is, en de enige "all wheather anchorage". Ook al hang je aan een mooring, het is toch niet lekker met 20 knopen wind (of meer) om je oren. De animo Chantal bij Jimmy's Lighthouse om naar de kant te gaan werd daar niet beter van, want het betekent geheid een nat pak. Die animo was al niet zo groot, gezien ons onderonsje met de Xenia.
We kunnen dus niet zeggen dat we niet gewaarschuwd waren........ Maar wij kennen Xenia niet, vinden de meeste cruiserverhalen een half broodje aap, en wilden hier toch niet een dag gaan liggen zonder voet aan wal te zetten. We liepen dus wat door het dorp, dat meer dan een dorp bleek te zijn, veel meer dan de pilot en de Lonely Planet beloofden. We aten wat voor 3 euro, en keken met leedvermaak naar de locals die vanaf hun boot naar de kant tot aan hun knieŽn door de modder moesten waden, of naar de powerboten die door de modder ploegden om hun mooring te bereiken, een flinke staart water uitspuwend. We wŪsten dat het water zou zakken terwijl we op de kant waren, maar hadden uit voorzorg toch onze dingy flink hoog op het strand getrokken en gedragen. We lachten om de locals en om de vastzittende dingy waarvan de eigenaar er al peddelend toch nog wat vaart in probeerde te krijgen. En ondertussen zagen we het water verder Een gratis modderbad!!! zakken. Jamaar, het moet toch alweer gaan stijgen? NOT.
We liepen richting onze dinghy en zagen spelende honden tot aan hun buik in de modder lopen. En we besloten om dan nog maar een biertje te nemen op het terras waarvoor we onze dingy hadden achtergelaten. We bleken in de "jachtclub" te zijn beland. En we zagen het water nog verder zakken.
Het tijverschil is vandaag ca 2,5 meter, en wij kunnen inmiddels vertellen dat het een flink modderige boel wordt bij laag water. En het was nog niet eens een erg laag laag water. 
Maar ja, wat moet dat moet, en je moet toch alles een keer hebben meegemaakt. We vonden het eigenlijk nog steeds wel komisch. En dus liepen we naar onze dingy, sjouwden hem het strand af richting modder, en begonnen door de modder te ploegen. Hm, dat valt nog wel mee!! Slechts tot aan de enkels!!! Foto's gemaakt. Niet te vroeg juichen..... Het werd dus inderdaad tot aan de knieŽn. Sommige mensen betalen voor een modderbad, wij krijgen het helemaal gratis!!!!
Terwijl ik tegen JG zeg dat je niet kunt zien waar je instapt (ja we hebben nog steeds die vreselijke plastic strandschoenen, maar daar gaan we bij nader inzien toch ECHT niet mee rondlopen) voel ik wat gemene dingen in mijn voet prikken. Ja, noem mij maar een hypochonder, maar ik heb het weer hoor: gaatjes in mijn voet, waarvan het (na alle modder er te hebben afgewassen) niet duidelijk is of er nou echt wat inzit of dat het Klompvoetje? gewoon modder is. Volgende keer toch maar die vreselijke plastic strandschoenen.......?
Thailand, net de Wadden.....

Terwijl we met de dingy tegen de golven en de wind in naar onze Pinical ploegen, zeg ik tegen JG: "Ik zal hem morgen met liefde inleveren". Onze dingy. Dat meen ik natuurlijk niet, maar we leveren hem inderdaad voor een paar dagen in. Onze Minical begint namelijk te desintegreren. Na een jaar in de tropische zon heeft het plastic laagje van onze bijboot besloten dat ze daar niet zoveel zin meer in heeft. Het begint een plakkerige bende te worden, met een steeds verder afkalvend laagje plastic. Tja, dat is bekend met vinylboten, maar die hypalon-bijboten zijn zo godsgruwelijk duur .......(en het zal toch wel meevallen.......) Voor de verandering zijn we eens een keer efficiŽnt bezig geweest, en hebben meteen na aankomst spijkers met koppen geslagen: we laten een dingycover maken. Dat betekent dat we onze Minical 5 dagen kwijt zijn. Vijf dagen geen verbinding met de wal, en daarom vertrekken we morgen maar weer naar een marina. En wat heel vervelend is, de Britt ligt in diezelfde marina.....
[Chantal]

za 10 jan Phuket

Ao Chalong - Phuket Boat Lagoon

We vertrekken 's ochtends vroeg vanuit Ao Chalong om twee uur voor hoog water bij Phuket Boat Lagoon aan te komen. We waren gewaarschuwd door de Britt, die uit eigen ervaring weten hoe ondiep het daar in de ingang is. Zij kwamen net na hoog water de lagune binnen, tussen de mangroven door. Rond die tijd zou het voldoende diep moeten zijn voor hun diepgang (ook ca 2 meter, net als wij). In een bocht namen ze niet de buitenbocht zoals de Thaise mevrouw van de marina in onverstaanbaar Engels had verteld (dat bleek achteraf, het was immers onverstaanbaar), en kwamen vast te zitten. Het was al afgaand tij, dus ze kwamen steeds vaster te zitten. Een bootje met een paar honderd PK heeft nog geprobeerd om de Britt vlot te trekken. Kees heeft me inmiddels uitgelegd dat dat snelheids-PK's zijn, geen kracht-PK's, en het lukte dus niet. De Britt heeft dus in het kanaaltje 7 uur in de kijker gelegen van alle toeristenbootjes en andere jachten die daar langs kwamen, en voelden zich vreselijk voor aap staan. Waar zij vast zaten valt het helemaal droog, en zij stonden daar dus, met uitzicht op de Longtailboats en vissershuisjes in Phuket Boat Lagoonmarina. Uiteindelijk zijn ze een meter boven het water uitgekomen, de hele kiel is gewoon in de modder gezakt. Kennen jullie de reclame in de watersportbladen, met die motorboot die hoog en droog op een flinke rots staat? Zo moet dit er ongeveer hebben uitgezien. Afgezien van de lijnen dan, die waren hier niet nodig, ze zaten zo vast als een huis. Kees heeft van de nood een deugd gemaakt, de hele schroefas en schroef schoongemaakt en in het schapenvet gezet en het onderwaterschip schoongemaakt. De foto's moeten we nog zien, maar het lijkt me hilarisch.
Wij hebben er een nieuw werkwoord bij. Britten, britte, gebrit: vastzitten, de kiel schoonschrapen, voren trekken in modderige ondergrond, hoog en droog op een modderberg staan, op een efficiŽnte manier de onderkant van de boot schoonmaken, pionieren voor de Pinical.

Wij waren dus gewaarschuwd. Terwijl wij door de meanderende geul, langs de houten en betonnen palen, in de baai richting de lagune voeren, vroegen we ons af bij welke bocht de Britt nou vast had gelegen. Er waren zoveel bochten. We besloten dat het die ene bocht moest zijn, en voeren verder, nu tussen de mangroven naar de lagune. Dat geultje had natuurlijk ook bochten, en wij kwamen erachter dat we eerder een verkeerde conclusie hadden getrokken. Het was niet die bocht, het was deze bocht. Want wij zaten ook vast. JG probeerde bijna plankgas vooruit, achteruit, weer vooruit, en er gebeurde niets. Ach, het was nog 2,5 uur voor hoog water, dus no problem, dacht ik, we wachten wel even. Maar JG heeft meer geduld dan ik, en bleef nog wat langer proberen gas te geven. En na een paar minuten bewogen we!!!!! Weliswaar niet in de goede richting, namelijk naar de binnenbocht, maar we bewogen. Even later kon JG de andere kant opsturen en waren we los. "Niet tegen de Britt vertellen!" zei JG, maar we deden dat natuurlijk toch.

Dezelfde onverstaanbare Thaise marinadame gaf ons een box voor 1 nacht. "But we need at least a couple of days!", dat hadden we gisteren ook over de marifoon aangegeven. "Sorry, full." Uiteindelijk kregen we een andere box toegewezen, en dat leek ons een goed teken. Tot we merkten dat die niet diep genoeg was bij laag water. De Thaise dame kon niets voor ons doen. Volgens haar gegevens was onze box 1,20 meter diep. Wij steken een kleine 2 meter.
We verzonnen allerlei tactieken, bedachten hoe we Pinical zodanig konden vastmaken dat ze niet scheef zou komen te liggen. We bleven de landvasten vieren, want we verwachtten dat de steiger wel zou zakken, maar Pinical op een gegeven moment niet meer. Om half 7 vanavond zou het laag water zijn, en we zaten dus vast op onze boot om te kijken hoe dit zou aflopen, en om eventuele maatregelen te nemen. 
De dieptemeter sprong ineens van 0,0 meter naar 0,5 meter, en bleef toen knipperen om aan te geven dat hij geen diepte meer kon meten. 
Er gebeurde niets. We zakten gewoon weg in de modder terwijl we met Kees in onze kuip een biertje dronken.

Minical ondergaat een metamorfoseSinds vanmiddag zijn we bijbootloos. Net toen JG aan de andere kant van de marina was om naar de tuiger te gaan (die dicht bleek te zijn, pas na het weekend weer open), kwam er een Thaise jongen aan de boot kloppen om de bijboot op te halen. Ik riep JG op via de marifoon voor het zware werk. De Thai sprak geen woord Engels en ik probeerde erachter te komen waar en hoe hij de bijboot wilde hebben. We liggen namelijk buiten de marina, aan een werksteiger, en het is een flink eind sjouwen. Aan het begin van de steiger zijn ze kabels aan het leggen en is het pad opgebroken. Dus met de bijboot naar een ander, dichterbij plekje varen, daar op de kant zetten en vervolgens naar de auto sjouwen? Of  niet? Moet ie vol blijven? Of leeg laten lopen? Waar staat de auto? Moeten de vloerplaten erin blijven? Stel je deze conversatie eens voor, compleet met gebarentaal. Het was gewoon lachwekkend. De Thai bleef ook vriendelijk lachen. 
Uiteindelijk bleek dat de auto niet ver weg stond, de boot niet leeg moest, en er met zijn tweeŽn gesjouwd moest worden. Eenmaal bij de auto moest de bijboot toch leeg omdat hij niet in de bak van de auto paste. 

We zijn overigens ook naar de Boat Lagoon gekomen omdat de tuiger hier zit. Die blijkt dicht te zijn. Maandag weer proberen.
Hoe het met onze stuurautomaat is, weten we ook nog niet.
[Chantal]

zo 11 jan Phuket

Phuket Boat Lagoon

Om kwart voor 7 is het zeer laag water, nog lager dan gisteravond, en omdat ik toch wakker ben, ga ik uit bed om eens te kijken hoe onze boot erbij staat. JG slaapt door, maar hij mist echt wat!!!!!
Is het nou en hagedis die daar door de modder ploetert?De waterlijn blijkt maar iets hoger dan normaal te liggen, een centimeter of 7, meer niet. Het is maar goed dat we gisteren de boot zo ver mogelijk naar buiten hebben gelegd, aan het einde van de fingerpontoon, want de boot die aan het begin van de fingerpontoon ligt, lŪgt niet meer, maar stŠŠt op een modderbodem, zonder water eromheen. Wij zijn dus echt een centimeter of 70 in de modder gezakt, zeg maar bijna de hele kiel.
Vervolgens vermaak ik me minstens een uur enorm.
Ik zie visjes in het modderwater die ik anders niet zou zien. Tientallen met modder besmeurde hagedisjes proberen zich met hun voorpootjes een weg door de modder te banen, naar een klein stroompje een paar meter verderop. Ze laten een mooi spoortje na in de modder. De hagedisjes worden achternagezeten door iets onbestemds, ik zie alleen maar belletjes. In de modder zitten allemaal gaatjes.
Een longtailboat trekt een voorIk heb een uitstekend uitzicht op de geul die van de baai naar de marina loopt, en zie precies hoe de geul echt loopt. Je moet inderdaad een flinke buitenbocht nemen, want nagenoeg de hele bocht ligt boven het waterniveau.
Aan de overkant zie ik de longtailboten (lange, smalle, houten bootjes met een buitenboordmotor waaraan een enorm lange schroefas van een paar meter zit die naar achteren steekt, met aan het eind de schroef) ploeteren om vanaf hun plek vlak bij de vissershuisjes op palen naar het water te komen. Je ziet de voren van hun voorgangers in de modder. Terwijl een man voorop de longtailboat heen en weer staat te wiebelen, geeft de andere visser flink gas en laat de schroef een nieuwe voor in de modder maken. Het gaat tergend langzaam. Over een meter of 10 doen ze zo een half uur.
Dit zou de geul moeten zijn van de baai naar de marina in de laguneOndertussen varen/ploegen tientallen toeristenboten door de geul naar de plek waar ze benzine tanken (die 2 of 3 keer 200 PK motoren achterop slurpen natuurlijk bij de vleet). Het laatste stukje naar de kant maken ze nog even flink lawaai, want anders komen ze er niet. Als ze getankt hebben proberen ze uit de modder weg te komen, geven weer vol gas, en een complete straal modder spuit omhoog achter de twee of driedubbele 200 PK die ze in de hoogste stand hebben staan. Ze komen vervolgens weer terug de geul in richting de marina. Daar pikken ze honderden toeristen op die wel een snorkel- of een duik- of een gewoon tochtje willen maken naar Ko Phi Phi Don of Ko Phi Phi Le, mooie eilandjes die zo'n 25 mijl verder liggen, en waar die boten in nog geen anderhalf uur naartoe varen. Ik zie witte en rode toeristen aan boord stappen, sommigen dragen hele trays bier als enige bagage. In konvooi varen de toeristenboten weer de geul uit, de baai in, met zijn allen op weg naar dat mooie eenzame strandje van de brochure. Ondertussen komt Pinical duizend keer op de foto of op de video.

De rest van de dag doen we klussen. We belonen onszelf 's avonds door te gaan eten bij Watermark, een exclusief restaurant hier in Phuket Boat Lagoon. Ik kan zeggen dat het lang geleden is dat ik zo lekker heb gegeten, maar dan doe ik die Chinees in Langkawi te kort. Dit is Fusion Cuisine, westers en Thais/Oosters, heerlijk. JG neemt een echte cappuccino na, en ik pik zijn koekje in. Denk ik. Het blijkt zijn roerstaafje te zijn. Geen opgerold koekje met chocolade aan de binnenkant, maar een kaneelstokje van 15 centimeter. Jee wat een taai koekje...... Ik had er overigens geen idee van dat je mond half in brand kan staan van een kaneelstokje.
[Chantal]

ma 12 jan Phuket

Phuket Boat Lagoon

Gesnapt!!Ik ben de gemakkelijkste niet. En daarom ben ik blij met een vent die tegen mij op kan (dat was criterium nummer 1. Eigenlijk geldt dat volgens mij voor ons beiden, en dat had Martijn, onze koppelaar, kennelijk goed gezien). JG is dus ook de gemakkelijkste niet, en dat is maar goed ook. 
Aan de ene kant is het dus wonderbaarlijk dat wij het ruim twee jaar samen op een boot uithouden, waarbij we dus bijna alles samen doen, en behoorlijk op elkaars lip zitten. Aan de andere kant gaat dat misschien juist daarom wel goed. 
Zo nu en dan is het natuurlijk wat minder gezellig aan boord. Dat gaat bij ons meestal met periodes. We zitten nu weer in een periode dat we af en toe Je ziet hier zijspannen bij de vleet, allemaal zelf in elkaar gelasteindeloze discussies met elkaar kunnen voeren, die bijna onherroepelijk uitmonden in een ruzie of een zwijgen. Het leuke is dat daar altijd wel weer een eind aan komt. Meestal door een komische opmerking van een van ons twee. Zo zei JG vandaag dat vrouwen van nature nou eenmaal veel labieler zijn dan mannen. Dat komt volgens hem door de hormonen. Ik werp me dan natuurlijk onmiddellijk in de strijd met: "Alsof jullie dan geen hormonen hebben." "Ja, maar die zijn niet zo afhankelijk van de periode of de maan (JG beweert dat hij vroeger altijd met volle maan ging stappen, dan wist ie zeker dat alle vrouwen zin hebben). Nou wil ik niet zeggen dat mijn zin erg samen hangt met de maan, maar toch ben je dan redelijk uitgeluld. Laat Een markt langs de wegmaar lullen dan.

Ander onderwerp dus. Vandaag hebben we, na wat dingen hier in gang te hebben gezet (stag is donderdag klaar, hoera, koelkast lijkt te zijn blijven steken in Amsterdam, niet hoera) met een Suzuki Jeepje over het eiland gecrosst. Eerst met een gare bak, die keer op keer afsloeg, later met een nieuwe, die ze op ons verzoek ergens anders kwamen afleveren. Eigenlijk vinden we dat je niet mag klagen als zo'n ding maar 14 euro per dag kost, maar we deden dat toch maar, want links rijden is op zichzelf al lastig, en met een gehandicapte auto helemaal. Ach, als je ziet hoe de geÔmporteerde westerse "locals" (er wonen echt een boel westerlingen in ZO-AziŽ!) de echte locals hier Chantal zoekt groente uit op de marktin ZO-AziŽ behandelen, of bijvoorbeeld Hindu-locals van een hogere kaste Hindu-locals van een lagere kaste (in Bali bijvoorbeeld), dan valt dat nog reuze mee. 
Phuket is eigenlijk helemaal niet zo spannend, maar wij vinden het toch leuk om een beetje rond te crossen, de verschillen in vegetatie te zien met bijvoorbeeld Langkawi (Phuket doet veel tropischer aan), over een lokale markt te banjeren, een stukje voetbalwedstrijd te bekijken van de locals, onze ogen uit te kijken aan de toeristische westkust en ons te verbazen over die ongelofelijk ordinaire toeristen hier, een schattig Gibbon-rehabilitation-project te zien (waarbij je de gibbons niet te zien krijgt, want ze moeten natuurlijk gerehabiliteerd worden), de enorme resorts die in aanbouw zijn en waaromheen de golfplaten hutjes staan, waarin de arbeiders tijdens de bouw wonen.
[Chantal]

di 13 jan Phuket

Phuket Boat Lagoon

Kees in de Tuk-TukVan een extra dag auto huren kun je hier geen armoe lijden, dus we besloten daar nog een dagje aan vast te plakken. We zijn namelijk nog steeds illegaal in Thailand, en moeten dus nog inklaren (en gelijk ook maar weer uitklaren). Kees van de Britt wilde wel mee, want ook hij moest nog steeds inklaren. Hij vond het geen probleem om achter in de bak van onze Suzuki te zitten, want zoals hij zelf meldde kan hij ook blaffen, maar heeft hij alleen geen staart.... 
Inklaren bleek alleen in Ao Chalong (de baai waar we in eerste instantie lagen) te kunnen, en dat is een kilometer of 25 hiervandaan. We hebben Kees toch maar niet de laadbak aangedaan, in plaats daarvan vouwde ik mezelf op op de achterbank die geen achterbank is. Ging best.

Meestal gaat JG alleen inklaren. De weinig keren dat ik erbij was (Panama uitgezonderd) ging het allemaal erg soepeltjes en snel. Deze keer niet. Moet je voorstellen. In een kantoor van een meter of 10 bij 4 zitten 4 officials, te weten de Immigration Officer, de Customs Oficer, de Port Authority, en dan nog iemand met een onbestemde functie. Toen wij binnenkwamen waren er buiten ons nog twee bezoekers, maar even later waren we met zijn twaalven. Twaalf mensen die ontelbare formulieren in moeten vullen, en allemaal een plekje zoeken.
Nee, dit is niet onze huurauto... Wij wilden in- en uitklaren. Meestal gebeurt dat in een keer, maar hier moesten we het hele rijtje twee keer af. Bij in- en uitklaren moet je dezelfde formulieren invullen, alleen moet je dan de ene keer "Check-in" aanvinken, en de andere keer "Check-out". Kees fakete wat handtekeningen van zijn vrouw en kids. Er moeten de nodige kopieŽn van scheepspapieren en paspoorten worden overhandigd, en zoals altijd hebben wij er een aantal bij ons. Natuurlijk zeggen ze niet van tevoren hoeveel kopieŽn er in totaal nodig zijn. VEEL. Voor Immigration een aantal kopieŽn voor het inchecken, dan moet de Customs Officer ook kopieŽn hebben (ook van de pagina in de paspoorten met de Immigrationstempel erop), en de havenautoriteit idem dito. En dan voor het uitchecken weer allemaal kopieŽn. Ik geloof dat ik vier keer naar de copyservice ben gelopen om kopieŽn te laten maken. En elke keer doe je er wat extra, voor Op een schoolplein in Phuket het geval dat. Die bleken dus keer op keer niet toereikend.
Volgens JG heeft hij nog nooit zoveel formulieren in moeten vullen, en ook nooit zoveel kopieŽn moeten afgeven. Maar ondanks het feit dat we pas drie uur later weer in de auto konden stappen, was het geheel toch buitengewoon vermakelijk. En de officers hadden er zelf overigens ook de grootste lol in. 

We zetten Kees af in Phuket Town, waar hij een Tuk-tuk (een soort miniminiminibusje met langsbanken) terug naar de Boat Lagoon nam, en wij door de stad gingen lopen. 
Altijd weer leuk. Op een of andere manier raken wij eerder gecharmeerd van een echte oude smederij, compleet met oven en rotzooi, of een school met allemaal geŁniformeerde kindjes, of een klein werkplaatsje waar notitieblokjes en bonnenboekjes worden gedrukt met de oudste drukpersen en vervolgens handmatig tot blokjes worden gebonden, dan van een 200 jaar oude Chinese tempel. Die bekijken we natuurlijk ook wel, maar dan hebben we beiden zoiets van: "Ja ..... mooi."
[Chantal]

wo 14 jan Phuket

Phuket Boat Lagoon

Gen offertafeltje, maar een offerstoeltjeDe afgelopen dagen hebben we angstvallig het spoor van ons koelkastonderdeel gevolgd, met het trackingnummer via internet en telefonisch. Eergisteren wisten we dan het in Bangkok lag, en gisteren bleek het te zijn aangekomen. We haalden het op met de auto, JG heeft hem vandaag aangesloten, en .......... hij doet het!!!!

Met de afhandeling van autopilot zijn we wat minder blij. Het is al bijna een maand geleden dat we hem vanuit Singapore hebben verstuurd naar Raymarine Engeland. Een paar dagen voor Kerst hadden ze hem daar binnen, gingen vervolgens op vakantie tot 5 januari, en verlengden daarna de standaard doorlooptijd die ze daar hanteren van 3 dagen naar 10 vanwege de London Boat Show. Voeg daar nog een paar dagen aan toe dat ze niets melden, e-mails sturen terwijl er afgesproken is dat ze zouden bellen om nog meer vertraging te voorkomen, en het resultaat is dat we niet vrolijk en blij zijn. 
O ja, ik vergeet bijna hun boodschap: ze hebben niets kunnen vinden, maar hebben voor de zekerheid wat dingetjes opnieuw gesoldeerd.
Maar alla, over een week moet dat ding hier toch echt wel binnen zijn, en kunnen we (na hem te testen) weg richting Sri Lanka. Dat is al heel wat.

Ik vergeet bijna onze dingy!!!! Die is weer terug na zijn metamorfose. Vandaag werd Minical afgeleverd met zijn fonkelnieuwe bootblauwe cover. Jullie herkennen hem niet terug!!!!!
Na deze metamorfose verdient hij ook een wat prettiger lopende buitenboordmotor, en die hebben we dus ook nog maar even weggebracht. Het versnellingsbakje gaat de laatste tijd wel erg moeilijk. Even werd iets langer dan even, want het leek niet aan een voor de hand liggend euvel te liggen, maar aan lekker aangekoekte bagger waardoor het hele motortje eruit moet. Maar morgen is ie klaar.

Vandaag hadden we weer een klusdag gepland, en hadden daar geen van beiden zin in. Dan maar zin gemaakt, dat lukte niet zo goed, en onze beider humeuren werden er dus niet beter op. Verder geen commentaar.....
[Chantal]

do 15 jan Phuket

Phuket Boat Lagoon

Minical in zijn nieuwe zomerjas#@$@#$#!!!!!!!! 
Onze autopilot blijkt niet zoals afgesproken gisteren te zijn verstuurd!!!!!!! En in plaats van dat ze bellen (wij liepen behoorlijk voor aap omdat we die Flintstone-Iridium-telefoon meesjouwen), sturen ze weer een mail. Die wij dus heel toevallig lezen. Ze kunnen/willen niet aan ons verzoek met de verzendinstructies voldoen, waardoor we het risico lopen dat het spul hier na een week onderweg te zijn nog twee weken extra vertraging oploopt bij de douane. Dat risico willen we niet lopen, en we besluiten dan ook maar om het naar Sri Lanka te laten sturen, dat ook al zo'n beroerde reputatie heeft als het op pakjes aankomt.
(Binnenkort zijn jullie van mijn gezeur af hoor, don't worry, dan is het allemaal weer picobello in orde. Ik krijg nog steeds op mijn donder van JG omdat hij de website te negatief vindt. Iedereen heeft wel eens wat.).

Er lijkt een einde aan de klussen te komen. Ondanks dat we vandaag niet tot een klusdag hebben bestempeld, zijn we toch de hele dag bezig. En het is wonderbaarlijk dat je het dan niet erg vindt. Gek is dat, nu doe je het uit vrije wil en voelt het niet vervelend; als we van onszelf 'moeten' klussen vinden we het wel vervelend.
[Chantal]

vr 16 jan Phuket - Ko Nakha Yai Jee, wat hebben we hier een boel gedaan!!!!!!!! En wat zijn we ongelofelijk efficiŽnt bezig geweest!!! We hebben hier van alles laten doen. Fijne lui die Thai (al dan niet import); ze komen hun afspraken gewoon na, en dat zijn we bijna niet meer gewend. De huik (de jas van het grootzeil) heeft een nieuwe rits gekregen, Minical een nieuwe zomerjas, de buitenboordmotor is weer opgelapt, de romp is gepoetst, we hebben nieuwe stagen en dan heb ik het nog niet eens over die andere 26 dingen die we zelf hebben gedaan en die we van onze to-do lijst hebben kunnen afstrepen.
Reden genoeg voor een traktatie. Gisteren hebben we van Kees en Lydian gehoord dat ze een Thaise massage hebben ondergaan (ondergaan is het goede woord), en dat leek mij ook wel wat. In Nederland heeft een Thaise massage natuurlijk een wat dubieuze naam, maar hier kom je echt op elke straathoek borden tegen van massagesalons, voetreflexology en wat dies meer zij. Je kunt Thailand niet verlaten zonder daarmee kennis te hebben gemaakt, vond ik. Na de levendige verhalen van Kees en Lydian leek het mij wel leuk om met zijn tweeŽn te gaan, en te horen hoe JG reageert als (en dit is geen gein) de masseuse karateslagen oefent op zijn hoofd, zijn oren bijna uit zijn hoofd trekt, stompen op zijn voeten geeft of zijn benen in zijn nek probeert te leggen (natuurlijk staat mij dat zelfde lot te wachten, maar daar denk ik dan maar even niet aan). Alleen gaan is de halve lol, leek mij. Vissershutje in Phuket Ik zag de worsteling om JG mee te krijgen al voor me, want die wil natuurlijk niet op de website hebben dat hij een Thaise massage heeft ondergaan. Nou, dat viel mee. Hij wil het best, maar niet nu. Zou ie hopen dat ik het vergeet?????

O ja, we zijn vertrokken uit de Boat Lagoon. Om half vier gooiden we los, en zagen net op dat moment de Britt om de hoek uit de marina komen. Zij vertrekken morgen richting Sri Lanka, en hadden gezien de toestand bij hun binnenkomst maar een pilot geregeld om de lagune uit te varen. Wij gingen voor hen uit, en de pilot (die dus tussen ons in zat) kwam voor ons varen. Wij volgden braaf de pilot, de Britt bleef wat achter, en kwam ...... ja...... vast te zitten bij de bocht. Britten, britt, gebritt. Maar binnen twee minuten waren ze weer los.

Bij aankomst blijkt de ankerlier niet (elektrisch) te doen wat die moet doen... 

Vervolg op de autopilot-soap: die is nog steeds niet verstuurd.
[Chantal]

za 17 jan Ko Nakha Yai - Ko Yai JG belt met de Raymarine dealersIk was vanochtend al om 5 uur wakker en kon niet meer slapen. Twee uur later wordt JG wakker, en heb ik het bedacht: "Moeten we niet een nieuwe autopilot kopen?", vraag ik aan JG. We hebben nu al vanaf Bora Bora trammelant met dat ding, dat is al een half jaar, inmiddels hebben we er zelf tig keer naar gekeken, er talloze mails over gestuurd, nu voor de derde keer ernaar laten kijken, de nodige centen gespendeerd, en een heleboel ergernis gehad. Iedereen roept een andere oorzaak, en in Engeland hebben ze het euvel ook niet kunnen vinden. En het beestje is 16 jaar oud. Het gaat er toch en keer van komen, dus waarom dan niet nu, dan zijn we van het gezeur af.
JG hoeft er eigenlijk ook niet lang over na te denken: goed plan.
Zit ik net gisteren te vertellen hoe efficiŽnt we bezig zijn geweest en hoe veel we hebben gedaan. En nu zijn we net weg uit de Boat Lagoon waar twee Raymarinedealers zitten, en bedenken we dit. Ach..... Met de Iridium telefoon bellen lukt om een of andere reden niet, dus we verkassen een paar mijl van het eilandje waarbij we voor anker liggen naar de kust van Phuket. Daar bellen we op de ouderwetse manier, in een telefooncel, waarbij JG duizend peultjes zweet, en een van de twee dealers te pakken krijgt. Hij heeft een autopilot, maar wel een duurder type. Via de mail lezen we later dat de andere dealer wel het minder dure type zou hebben. Het moet echter tot maandag wachten, want het de dealers zijn inmiddels gesloten voor het weekend.

Het vreemde landschap van de Phang-Nga BaaiWij vertrekken naar het Noorden, naar een gebied met een werkelijk bizar landschap. In de reisgidsen en veel foldertjes van Phuket staan foto's van dit landschap, als zou Phuket er zo uit zien. In werkelijkheid is Phuket tamelijk vlak, en vreselijk saai vergeleken bij dit landschap.
Onderweg haalt JG het (zogenaamd waterdichte) relais van het ankerlier uit elkaar en maakt het schoon. Hij is ermee klaar als we in de baai aankomen.
Dit is werkelijk het allermooiste plekje waar we ooit geweest zijn: Phang-Nga Bay, de baai tussen de Oostkust van Phuket en het Thaise vasteland. Zelfs mooier dan Fatu Hiva. Uit het water rijzen talloze kalkstenen rotsen en rotspunten. Meestal erg puntig, en soms rijst een enorme steile rotswand uit het De 'binnenkant' van het eilandwater omhoog, met rode, roestkleurige, gele, witte, grijze en zwarte tinten. Elk plekje waar en plant, struik of boom houvast kan vinden is bedekt met groene jungle. Verander de kleur en de temperatuur en ik zie een verzameling ijsbergen en ijsschotsen voor me. Een fenomenaal, schitterend landschap. Gewoonweg bizar, absoluut fantastisch, en deze plek komt regelrecht op nummer een in onze lijst van mooie plekken. Het schijnt dat dit landschap is ontstaan door verschuiving van landmassa's op het Thaise vasteland, waardoor in de baai stukken bodem langs elkaar zijn geschoven en omhoog zijn gedrukt.
Wij hebben er sinds Langkawi een handje van om zelf een ankerplek op te zoeken, en niet uit te gaan van de in de pilot genoemde ankerplaatsen. Dat is Grottunnel hier overigens gemakkelijk, want hoewel het op veel plekken erg ondiep is, is er vrijwel overal een zachte bodem. We dropten ons anker bij de ingang naar een soort kanaaltje tussen twee eilandjes in (het ankerlier deed het weer), bewonderen met open mond de plek waar we lagen, en sprongen in de dinghy.
Nu had ik al in superlatieven gesproken, maar wat er nu volgt moet eigenlijk in supersuperlatieven worden beschreven. In deze kalkstenen eilanden zijn vaak grotten en spelonken te vinden. Soms is het plafond van zo'n grot ingestort, en kom je na een donkere tunnel in een soort binnenwater. Het was bijna hoog water, en we konden door tunnels die anders te ondiep waren, naar "de binnenkant" van het eiland. Vreemd idee. Geen buitenboordmotor aan, stilte, Phang-Nga Bay rust, peddelen. Maar MOOI!!!!!!!
Wij zijn kennelijk niet de enigen die dat vinden, want als we terugkeren naar Pinical liggen we niet meer alleen. We hebben gezelschap van een huurboot, een andere zeilboot, en twee toeristenboten die beiden een stuk of 10 opblaasbare kanootjes uitladen. Hebben wij even geluk gehad!
We hebben zoveel mooie foto's gemaakt dat het onmogelijk is om te kiezen welke we op de website zetten. De chronologie tussen foto's en tijd zal de komende tijd op de website wel wat te wensen overlaten.....
[Chantal]

zo 18 jan Ko Yai - Khao Ping Gun - Phuket

Ao Tha Rua

Chantal in Phang-Nga BayFouter dan fout. Wat zijn mensen (OK, wij dan in ieder geval) toch rare wezens. Je hebt net een dag en nacht op een perfecte ankerplaats doorgebracht, door grotten gedingyed, enorme eagles zien jagen en toch besluit je om naar Khao Ping Gun en Khao Tapoo te gaan, 2 kleine eilandjes een paar mijl ten noorden (en dus de verkeerde kant op) van deze fantastische plek. Waarom dat zo stom is? Nou, deze eilandjes staan ook bekend als "James Bond-eiland" omdat hier opnames zijn gemaakt voor "The man with the golden gun". En dat weten ze hier donders goed: iedere toerist in de wijde omtrek wordt gestrikt om dit fenomeen te gaan bezoeken. Ten eerste is er niets te zien en ten tweede is datgene wat er te zien is overwoekerd door stalletjes en japanners met 3 camera's per persoon. En dit alles weten wij van tevoren en toch gaan we er naar toe..... Na wat nerveus gemanoeuvreer tussen eilandjes waar volgens de kaart te weinig water staat droppen we het anker redelijk dichtbij en gaan met de dinghy op verkenning uit. Ach ja, het is leuk om er geweest te zijn maar dat Herkennen jullie hem, van de "Man with the golden gun"?is dan ook werkelijk alles.... Je moet toch wat op zo'n reis, nietwaar? :-)
Daarna hebben we het anker uit het cement getrokken (daar lijkt de bodem hier op: goede houdkracht maar een enorme smeerboel bij anker opgaan) en terug gezeild naar het baaitje bij de ingang van de Boat Lagoon. En de heerlijke garnalen opgegeten die we deze ochtend gekocht hebben van een passerende visser. We willen niet weg.....
[JG]

Het ankerlier deed nog steeds vreemd. Snel de hoofdschakelaar binnen uitgezet, want we willen niet dat de motor weer verbrandt. Op de weg van James Bond eiland naar Phuket haalt JG de dekschakelaar uit elkaar, maakt hem schoon en zet hem weer in elkaar. We ankeren in de baai bij de Boat Lagoon, en hebben de baai voor onszelf.
[Chantal]

ma 19 jan Phuket

Ao Tha Rua - Nai Harn

Wow wat mooi's Ochtends twijfelen we of JG dat hele eind, dik 3 mijl, naar de Boat Lagoon moet dingyen met ons 4 PK motortje (i.v.m. het tij kunnen en willen we er niet in) om de twee Raymarine dealers te gaan bezoeken. Het blijkt bijna een peuleschilletje, want JG is er binnen twintig minuten. Wel met een beurse kont, want om te kunnen planeren moet hij op de bodem zitten.
Via de marifoon houden we contact. JG gaat eerst naar de eerste Raymarine-dealer, en brengt verslag uit: hij heeft de autoplit toch niet op voorraad maar kan hem wel redelijk snel bestellen, zegt ie. Vervolgens gaat JG naar de andere Raymarine dealer, en op het moment dat hij de deur binnenstapt, ziet hij een klant de enige autopilot afrekenen en ermee weglopen. Wat een pech.
JG heeft er al helemaal geen zin meer in, nog meer vertraging, en we twijfelen weer wat we moeten doen. Toch een nieuwe bestellen en er op wachten of naar Sri Lanka gaan en misschien tegen beter weten in hopen dat de daarnaartoe gestuurde oude autopilot het daar blijkt te doen? We besluiten toch maar een nieuwe te bestellen, al betekent dat dat we ons vertrek naar Sri Lanka moeten uitstellen. We twijfelen nog over het type, maar Singapore blijkt er maar een op voorraad te hebben, dus die keus is simpel.

In de loop van de middag is JG weer terug, en kunnen we naar de ZW-kant van Phuket vertrekken, naar Nai Harn, waar veel jachten liggen. Lijkt ons wel gezellig, ons een beetje mengen onder het cruisersvolk, vrienden maken, en dan van daaruit vertrekken naar Sri Lanka. 
Terwijl bij ons de motor weer goede diensten doet, hebben de paar zeilboten die we in de verte om ons hen zien allemaal hun zeilen omhoog. Hoe doen die lui dat, met variabele wind tussen de 0 en de 5 knopen?
[Chantal]

Die hebben natuurlijk gewoon hun motor aan staan.. :-)
[JG]

di 20 jan Phuket

Nai Harn

JG in Phang-Nga BayHet enige dat we vandaag doen is bedenken hoe de nieuwe stuurautomaat bevestigd moet worden in de bakskist, waar en wat voor constructie we kunnen maken, en hoe. Er zit namelijk een onderdeel bij de nieuwe autopilot dat we niet hadden bij de oude, dus het is niet een kwestie van de nieuwe op de plek van de oude monteren, aansluiten en klaar is kees. Natuurlijk niet, het is een boot, en dan is niets simpel.

En verder doen we helemaal niets....... We zijn bijna vergeten wat dat is. Zaaaaalig, zo'n dag niets doen, en lekker in de kuip een boekje lezen, een beetje om je heen kijken, en bekijken hoe een Duitser (ten onrechte vinden wij) staat te roepen naar een huurboot die naar zijn zin te dichtbij heeft geankerd (het is raar, maar het zijn altijd Duitsers die ankerproblemen maken).
[Chantal]

wo 21 jan Phuket

Nai Harn

Nou, zullen we nou eens een keer ophouden met foto's van dit gebied? We zijn al lang weer in Phuket....Weer zo'n vermoeiende dag. Beetje lezen, zwemmen, biertje drinken en wat kleine dingentjes doen. Zo'n echte strandomgeving heeft een positieve invloed! Later op de dag ontmoeten we Hans en Marijke van de Alk, NL'ers die al lang onderweg zijn en vanuit de Middellandse Zee en Zuid-Afrika hier naar toe gekomen zijn. Lekker mee gegeten in een simpel maar erg goed Thais restaurantje aan de zijkant van de baai (dus een eindje weg van de grootste drukte).
Samen met hun bezoek uit NL een lekkere en gezellige avond gehad. Dat de wereld erg klein is werd opnieuw bewezen. Zij zijn weer goed bevriend met Thijs en Nicolette van de Tramontana...
De stuurautomaat elektronica is aangekomen, het huurautootje is geregeld dus morgen gaan we weer aan de slag.

O ja, wij zijn ook nog opgebleven vanwege het Chinese nieuwjaar. Gezien de grote voorliefde van dat volkje voor vuurwerk zou dat een een mooi spektakel moeten opleveren. Not. Nada. Niets. Nop. Rien.
Geen lichtje gezien of knal, hoe klein ook gehoord. Misschien toch de datum verkeerd??? 
[JG] 
do 22 jan Phuket

Nai Harn

TukTuksMet een autootje spoedden wij ons naar de Boat Lagoon aan de andere kant van Phuket, waar we de nieuwe autopilot ophaalden, nog snel even internetten en wat timmerhout regelden. Vandaar naar de markt in Phuket Town en de supermarkt. Nog nooit hebben we zoveel verschillende vruchten bij elkaar gezien. Ik had graag nog wat langer over de markt gebanjerd, maar onze autopilot lag open en bloot in de auto, in het zicht, dus wilden we niet te lang blijven. Bovendien riep de plicht, want ons nieuwe speeltje moet nog worden ingebouwd. Inmiddels is het al middag, en we besluiten dat morgen vertrekken (what's new?) ietwat te optimistisch is bedacht. Zaterdag dus.

Hoe moet die rudder transducer nou komen???????Eenmaal op de boot hadden we de sightseeing-mood weer te pakken en dus eigenlijk geen zin. Zin gemaakt, en dan is het toch wel weer leuk. De boot verandert op slag van een zeilboot annex woonboot in een werkplaats. Her en der liggen gereedschappen, een boormachine, een decoupeerzaag, bakjes met schroeven, met boutjes, met ringetjes, een verlengsnoer. We hink-stapspringen ertussendoor als we iets nodig hebben. JG kruipt in de bakskist om de ruddertransducer te installeren, en komt daar af en toe uit om de boormachine of decoupeerzaag te martelen met de stukken teakhout waarmee hij een steun maakt. Ik houd me bezig met het maken van een gat (nog een......) in de kuiprand voor het bedieningspaneel. Gatenzaag 90 mm is niet aan boord (en bij de doe-het-zelf-zaak in Nederland overigens ook niet te krijgen, weten wij uit ervaring), dus dat duurt effetjes. Ik martel de boormachine en de decoupeerzaag ook, deze keer op 5 mm dik aluminium.
Om 7 uur 's avonds zit de ruddertransducer bijna op zijn plek, en is Pinical een groot gat rijker. Morgen verder.

We belonen onszelf weer bij het Thaise restaurantje aan de rand van de baai. Mijn lippen vonden die beloning wat minder aangenaam, die stonden 3 uur later nog steeds in brand. 
[Chantal]

vr 23 jan Phuket

Nai Harn

Aan het werkOp een of andere manier zijn we toch bijna de hele dag bezig om de stuurautomaat aan te sluiten en de puntjes op de i te zetten. Het is toch altijd wel wat meer werk dan je denkt. JG monteert de coursecomputer, de rudder transducer moet nog op zijn plek, er moeten kabels worden getrokken in de bakskist, de control unit wordt in het gat gemonteerd, en we proberen 3 kabels door de minieme gaten te leiden bij de instrumentenpanelen - waar al een hele spaghetti aan kabels doorheen loopt - van de kaartentafel door de natte cel, door de klerenkast en andere kastjes naar de bakskist. 
Het kompasje moet ook nog. We proberen eerst het kompasje van de oude stuurautomaat, want die zit er nog, en de nieuwe moet toch weer net anders worden gemonteerd. En surprise, surprise, de nieuwe autopilot blijkt dezelfde verschijnselen te vertonen als de oude. Er wordt wat gevloekt en getierd, en we verwensen de Raymarine dealer in Singapore volgens wie het euvel absoluut niet aan het Nog een gat kompasje kon liggen, en die ons weigerde een andere te lenen om even te testen. Kůpen, konden we hem, maar het lag tůch niet aan het kompasje, verzekerde hij ons.
We monteren het nieuwe kompasje (dat rammelt, dus we bellen voor de zekerheid even, maar dat schijnt zo te horen), en de autopilot doet het als een zonnetje.

Sinds we onze buitenboord motor hebben weggebracht, doet ie het niet meer zo betrouwbaar. Hij slaat regelmatig af, en is dan de eerste tijd niet meer aan de praat te krijgen. Vanochtend nog zag ik JG steeds harder en sneller (volgens hemzelf niet woester) aan het trekkoord trekken, terwijl Minical zich rap verwijderde van Pinical. In de richting van de Indische Oceaan wel te verstaan, niet in de richting van het strand. Toen JG eindelijk aanstalten maakte om een peddel te pakken werd hij gered door een Duitser. Inderdaad, die ene.

WerkplaatsEen paar dagen geleden hadden we nog leedvermaak en zaten grapjes te maken over een serveerster met een blauw oog en een opgezette wang. Vanmiddag stoot en schaaf ik me echt ongenadig aan de bimini, en loop ik dus kans op dezelfde hoge jukbeenderen en kleuren als van de regenboog. Bier is een wondermiddel hoor; ik zit een half uur met een koud bierblikje tegen mijn jukbeen, en het zal wel meevallen.
Dit gebeurde toen we naar de kant wilden om te gaan internetten (want we hebben nog steeds geen bericht van Raymarine waar onze oude course computer uithangt), en ik nog snel even de zonnepanelen in de goede stand wilde zetten. We vertrekken dus opnieuw om te gaan internetten, gewapend met een CD-rom met een mailtje aan Raymarine en een update voor de website. Maar drie maal is scheepsrecht, want de computer blijkt geen CD-rom-drive te hebben, en we gaan dus voor de derde keer, dit keer met een diskette. 
En het lukt nog niet.

's Avonds loopt er een kakkerlak over JG z'n voet, en hij toont een ongelofelijke zelfbeheersing door niet te bewegen, zodat ik hem helemaal plat kan spuiten (de kakkerlak welteverstaan!!! [JG]).
[Chantal]

za 24 jan Phuket

Nai Harn

Vandaag willen we vertrekken.
Maar het waait 25 knopen op de ankerplaats, en hebben eigenlijk niet zoveel behoefte om uit te proberen hoe het buiten de baai is. 'Het enige weer dat je uit kunt kiezen is het weer bij vertrek' is een adagium dat we ooit hebben gehoord, en waarvan wij sindsdien fan zijn. We worden echt watjes. 
Als een scharnier van de bakskist breekt, hebben we nog een reden om ons vertrek uit te stellen. We hebben daarvan geen reserve. We houden ons een paar uur bezig met het scharnier los te maken, te proberen of we daarvan nog een deel kunnen gebruiken (de decoupeerzaag wordt weer gemarteld), wat niet lukt, en een ander scharnier te bevestigen, waarvoor het loodzware bakskistdeksel er eerst af moet. 
De laatste kabeltjes van de GPS en de instrumenten worden nog aangesloten op de autopilot, en eigenlijk kunnen we morgen wel weg. Maar ja......
[Chantal]

Gluren naar de buren Bovendien is het hier lekker zwemmen, snorkelen, in de schaduw zitten, biertjes drinken, rondvaren en vooral ook erg lekker eten bij de Thai in de kleine baai. Een beetje schroef en log schoon krabben is dan helemaal geen straf. En bovendien ook wel gezellig want ik word op de voet gevolgd door een grote verzameling vissen die het wel makkelijk vindt dat hun eten zomaar voorbij komt drijven in plaats van dat ze het zelf los moeten vreten. Iedereen blij dus. Ik kom trouwens in de verf van het onderwaterschip vůůr een paar hele diepe krassen tegen; dat zal waarschijnlijk in de Java Zee zijn gebeurd. Ook boven de waterlijn hebben we daar een paar flinke beschadigingen opgelopen, allemaal door ronddrijvende rotzooi. We zijn nog steeds erg blij dat we, mede vanwege dit soort dingen, het opnieuw verven van de romp hebben uitgesteld tot na terugkeer; een krasje meer of minder kan ons nu niets schelen!
's Avonds worden we getrakteerd op een heel mooi schouwspel; de berghelling aan de noordzijde van de baai, waar we vlak bij liggen, staat al de hele dag in brand. Overdag al een fascinerend gezicht, 's avonds is dat natuurlijk nog mooier. Niemand schijnt zich er zorgen over te maken, dus dat doen wij dan ook maar niet.

En nog steeds is het veel te leuk hier. Waarom kan ik nog steeds niet goed onder woorden brengen; het is een combinatie van omgeving, weer en vooral ook de vriendelijke mensen. Alles is heel relaxed op een hele prettige en niet-frustrerende manier zoals dat soms in de Carieb wel eens het geval was. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen hier blijven hangen...
[JG]

zo 25 jan Phuket - Andaman Sea Doen ze het of doen ze het niet???
[JG]

Ja, het is gelukt. 
We hebben ons eindelijk weg kunnen rukken van ZO-AziŽ en koers gezet naar Sri Lanka. Met moeite zoals al wel duidelijk was. We hebben echt ons hart verpand aan ZO-AziŽ. We gingen voor een wereldomzeiling om de Pacific Islands te zien, maar ZO-AziŽ heeft ons hart gestolen. We zijn echt een beetje verliefd geworden op de culturen, de mensen, het eten (!), de afwisseling van gezellig drukte met de natuur. Zelfs toeristische gebieden als Bali en Phuket vonden wij erg charmant (al heeft Bali wel duidelijk meer haar eigen cultuur behouden dan Phuket). 
Wink Ik heb me afgevraagd hoe het zou zijn om als toerist in Phuket te zijn (wij arrogant bastards beschouwen onszelf niet als toeristen; wij zijn cruisers en dat is een soort apart), en ik kwam tot de conclusie dat dat toch heel anders zou zijn. Wij lopen bijvoorbeeld in Phuket Town niet alleen om de stad te bekijken, maar ook met een ander doel. Het DHL kantoor vinden, dat ene elektronicazaakje waar ze een schakelkastje verkopen dat JG wil gebruiken als afstandsbediening van de ankerlier, op zoek naar DE markt (er zijn er meerdere in de stad) waar we goed groente en fruit in kunnen slaan. En volgens mij is dat toch net even anders. Leuker denk ik.

Anyway, vanmiddag om half 3 zijn we dus vertrokken. Ondanks de, alweer, 25 knopen wind op de ankerplaats en ons watjes-dom. De doorslaggevende factor was de weerfile die JG vandaag in een internetcaf'ť downloadde. 's Ochtends hadden we nog van alles gedaan om het moment uit te stellen om naar het internetcaf'ť te gaan, maar aan het begin van de middag liep JG naar het volgende dorp, en kwam terug met de weerfile. Die voorspelde na vandaag wel erg weinig wind. Ineens kregen we haast, ruimden nog en paar losse dingen in de boot op en lichtten het anker. De achterblijvende vloot jachten moet vast om ons gelachen hebben, want nog in de baai maakten we drie rondjes. Niet omdat we twijfelden, maar om de nieuwe stuurautomaat te calibreren. 
Eenmaal op open zee zagen we de eerste vliegende vissen over het water scheren. Die hadden we al een tijdje niet gezien. In plaats daarvan hebben we sinds Singapore regelmatig een ander soort vis, lang en dun als een paling, met zijn kontje over het water zien stuiteren als een steentje dat je hebt weggekeild.

20040202KnoopInJeZakdoek2124.JPG (21578 bytes)Het is gek, maar we hebben de afgelopen week slechts ťťn boot zien vertrekken richting Indische Oceaan. We weten ook niet of er nog van plan zijn te vertrekken, want er werd hier in Nai Harn niet echt gesocialised tussen de cruisers. Terwijl er toch heel wat jachten liggen. Naar de staat van de schepen te oordelen zijn de meeste jachten wel echte cruisers, geen live-aboards. Hoe we dat zien (of denken te zien)? Ten eerste hebben live-aboards vaak geen vlag (wij zijn overigens al aan de derde vlag bezig). De staat van de schepen zegt ook heel wat, veel mannen met een jong Thais ding (dat is overigens niet alleen de live-aboards voorbehouden, je ziet ze hier bij de vleet), en tot slot zie je het op een of andere manier ook aan de koppen. O wat klinkt dit weer arrogant. Maar het is een feit dat hier in Thailand en ook wel MaleisiŽ veel live-aboards zijn. Mensen die hier al jaaaaren en jaaaren en jaaaren verblijven, en nauwelijks meer varen. Rebak Marina in Langkawi was ook zo'n soort jacht-rusthuis. Allemaal een mobiele airco op het dak, zo lang liggen ze er al. Jelle, onze stoere zeeman, had er in Langkawi de volgende uitdrukking voor: "Rebak Marina? Dat is the land of lost dreams." Ao Chalong, de baai waar we aankwamen in Phuket, is nog zo'n plek.
[Chantal]

ma 26 jan Andaman Sea Zo'n eerste dag en nacht zijn nooit fijn, maar dit is toch wel echt een rotstart. Wat een rare rotzee is die Andaman Sea. KruiszeeŽn hebben we al wel vaker meegemaakt, en dat is nooit fijn, maar dit? Echt een heel vreemd fenomeen. Het ene moment zit je in een 'normale' (kruis)zee, en dan, van het ene op het andere moment verandert de zee om je heen in een kolkende, bruisende massa met witte koppen die alle kanten op bewegen. De ene golf aan de boeg duwt de boot naar stuurboord, een golf aan de achterkant duwt de boot naar bakboord, en de rest slaat ertegenaan. De stroming loopt vaak op tot zo'n 2 knopen (en altijd tegen). Pinical lijkt wel zo'n flexibele slang, een bokkend paard, en het voelt alsof we op en rodeostier zitten, in een kermisattractie. Lekker voor de magen, vooral 20040202PinicalVanOnderen2097.JPG (14062 bytes) zo'n eerste dag.
Van het ene op het andere moment is die heksenketel weer voorbij. Het kan 2 minuten duren, een kwartier, maar nooit veel langer. 
We kunnen het niet verklaren. Er zijn geen grote diepteverschillen, we varen niet door een nauw gat, er is geen kaap, niets. Het zullen wel gebiedjes zijn waar verschillende stromingen elkaar ontmoeten, maar het is zo lokaal, en er lijkt geen logische verklaring te zijn. Het lijkt wel een beetje op de 'eddies'  die ons in de Selat Lombok (tussen Bali en Lombok) achtervolgden en ons uiteindelijk inhaalden. En wat nog vreemder is: het verschil tussen het log en de GPS snelheid neemt weliswaar toe, dus de stroming, maar in plaats van dat alleen de GPS snelheid afneemt, neemt de snelheid door het water toe! En dat hebben we nog nooit meegemaakt. Hťťl raar.

Door dit vreemde fenomeen en daarbij de forse wind, hadden we een erg onrustige nacht. We hebben niet of nauwelijks geslapen, en vandaag voelen we ons dan ook niet erg jofel. Lezen of andere dingen doen is er met onze magen nog niet bij, dus zitten we de hele dag maar en beetje suf voor ons uit te staren.
[Chantal]

di 27 jan Andaman Sea Gisteren nam de wind in de loop van de dag af naar een prettiger niveau, maar de zee had nog niet het bijbehorende patroon. Omdat de wind vandaag inmiddels nog verder is afgenomen, hebben we de halfwinder erbij gezet. Dat zorgde aanvankelijk voor een halve knoop extra snelheid, maar door de bewegingen van Pinical op de golven vielen de zeilen uiteindelijk bij minder wind toch in. Aan het begin van de middag werd onze trouwe Zweedse vriend aan het werk gezet.

We hadden afgelopen donderdag al verse boodschappen gedaan voor onderweg, omdat we toen nog het ambitieuze plan hadden om vrijdag te vertrekken (goeie grap....). Ons vertrek werd twee dagen uitgesteld, waardoor het spul al niet zo heel vers meer was. En dan ook nog eens een bezorgde paps die belt over Thaise kippen die kipcholera hebben. We hebben toch maar de kip die we hadden ingeslagen weggegooid, waardoor onze vers-vleesvoorraad al bijna tot nul gereduceerd werd. Ik heb maar niet vermeld dat we de avonden van tevoren heerlijke gerechten met kip 20040202JGOpHetVoordek2092.JPG (50136 bytes) hebben gesmikkeld bij de Thai.....

De stroom staat nog steeds tegen, hetgeen niet zou moeten, en er zijn nog steeds van die heksenketelgebieden. Vandaag las ik dat dit stroomrafelingen zijn, veroorzaakt door 'upwelling springs'. Gek dat dat nog zo'n effect heeft in water van vaak meer dan 2.000 meter diep.

Vanmiddag kapte de waterpomp ermee. Dat leed is op zich wel te overzien, want we hebben in de kombuis ook wel een voetpomp. Maar we kunnen dan maar ťťn kraan gebruiken, en we zagen onszelf nog geen liters water met die voetpomp pompen om bijvoorbeeld te kunnen douchen. JG heeft zich dus even ingespannen, en nu doet ie het weer. Volledig gecorrodeerde contactpuntjes. 
[Chantal]

wo 28 jan Andaman Sea - Indische Oceaan Aan het einde van de nacht voeren we door het Sombrero Channel, een van de passages door de Nicobar eilanden. Hoewel die eilanden vlak boven Sumatra liggen, is het Indiaas grondgebied. Het wordt niet of nauwelijks door cruisers bezocht, want het is een hele heisa om toestemming te krijgen van India.
We zijn dus nu niet meer in de Andaman Sea, maar op de Indische Oceaan. De stroomrafelingen zijn voorbij, maar de zee is nog wel onrustig. De wind is wat toegenomen, en de halfwinder doet nu (samen met het grootzeil) het werk.
[Chantal]
do 29 jan Indische Oceaan 20040202JGWerktHetLogboekBij2126.JPG (37946 bytes)Wat een shitnacht zeg. Beiden hebben we nauwelijks een oog dicht gedaan, omdat Pinical aan het rock-en-rollen was. Niet al te veel wind, plat voor het lapje varen en vooral een onrustige zee waren daar debet aan. 
Overdag werd het een stuk beter. We hesen de halfwinder, waardoor we meer druk aan bakboord hadden, en dus niet meer zo rolden. Eigenlijk was het wel een perfect zeildagje.

We hebben het ei van Columbus uitgevonden! We hebben de tuinslang gekoppeld aan de douchekraan in de natte cel. De tuinslang gaat door het raampje van de natte cel naar buiten, en dus hebben we nu een heerlijke buitendouche met 10 sproeistandjes (zo'n tuinpistool). We kunnen zelfs warm douchen buiten, wat een luxe!! Dat is toch wel fijner dan binnen douchen (probeer je maar eens staande te houden, en bovendien ben je binnen een halve minuut na het douchen alweer bezweet) of dat gehannes met die solar douchezak (wat op zich natuurlijk ook wel prima ging).
[Chantal]

vr 30 jan Indische Oceaan 20040202OnsUitzicht2156.JPG (28009 bytes)Vannacht zat ik tijdens mijn wacht wat te lezen in de kajuit, toen ik opeens luid gefladder of geknisper hoorde onder de buiskap. Huh? Een vogel, zo ver van land? Nee niet 's nachts, dat kan niet. Een vleermuis dan? Nee, ook te ver. Papier dan dat in een maalstroompje onder de buiskap rondvliegt? Maar nee, toen ik polshoogte ging nemen, bleek een vliegende vis te spartelen op het brugdek voor de kajuitingang. Aan de natte sporen en schubben te zien had hij het bijna tot in de kajuit gered. Ik wachtte even tot hij uitgesparteld was, en dacht hem wel even overboord te gooien. Maar hij kwam ineens weer tot leven, en spartelde onmiddellijk mijn hand weer uit, in het gootje bij de traveler van de grootschoot (nog net niet door het raampje eronder naar de achterkajuit, op het hoofd van een slapende JG). Hm, nou laat dan maar. Mannenwerk.

Vandaag gaan we weer als de brandweer. Of eigenlijk moet ik zeggen als de politie, want tegenwoordig zijn we net een politieboot. JG heeft namelijk het oude rode lintje, of wat daar nog van over was, dat aan het windvaanblad zit (voor een beter effect met lichte wind) vervangen door een nieuw, politieblauw lintje. Hij heeft dat vastgetapet met fluorescerend oranje duct- tape, waarmee hij het windvaanblad twee keer heeft omwikkeld. Op het witte windvaanblad lijkt dat precies op de striping van de Nederlandse politieauto's.
Maar we gaan dus hard. Lekkere wind in de rug, zo'n 13-19 knopen, en lichte stroming mee. Schiet lekker op zo.
[Chantal]

za 31 jan Indische Oceaan Vannacht schoot het nog lekkerder op. Aan het begin van de avond begon de wind toe te nemen, en afgelopen nacht zaten we in een buienlijn, die gepaard ging met flink wat wind, tussen de 18 en de 25 knopen. We haalden snelheden van 7, 8 soms meer dan 8 knopen. Wel erg onrustig, maar het ging wel hard.
We hebben vanochtend goed kunnen oefenen voor Pasen, want het was vliegende-vissen-rapen.  Niet alleen vloog er 20040202VliegendVisje2090.JPG (10789 bytes) weer een regelrecht de kuip in, lagen er 6 in de gangboorden, en zit er een hel schubbenspoor aan de onderkant van de bimini (die vissen scheren echt laag over het water dus moet je nagaan hoe onrustig de zee was), maar een kleintje wist zich een weg te banen door het spleetje van het openstaande raampje van de natte cel in de achterkajuit. Hij had de tegenwoordigheid van geest om de boel niet meer te bevuilen met zijn schubben en lichaamsvocht dan nodig was, en eindigde zijn vlucht (en zijn leven) met het verlies van de nodige schubben in het putje van het wastafeltje. Wonderbaarlijk overigens hoe groot die vleugels zijn van zo'n klein visje.
Vannacht werd ik weer opgeschrikt, toen ik tijdens mijn wacht mijn hoofd buiten de kajuit stak en een rondje scande. Een fel licht aan bakboord voor ons. Dichtbij. Ik knipperde even met mijn ogen om me ervan te vergewissen dat het toch echt niet de maan was. Nee, het leken wel voetbalstadionlampen. Ik zette 20040202JGOpDePreekstoel2108.JPG (31178 bytes) snel de radar aan en zag dat er inderdaad een echo was. Op een dikke mijl afstand!!! Die echo had ik een kwartier eerder niet gezien op de radar, noch de lampen (klinkt nogal onwaarschijnlijk gezien de hoeveelheid licht). Op zo'n moment bonkt je hart wel in je keel. Die echo stond in geen verhouding met de hoeveelheid licht de van die boot kwam, en toen we ons weer van elkaar verwijderden was de echo na 3 mijl al nauwelijks meer te zien. Een houten vissersboot dus (en natuurlijk tijdens MIJN wacht).

Vandaag had de stroming lak aan het boekje en begon ineens tegen te lopen. Jammer. Het grote rekenen is alweer begonnen, en als we tussen de 5 en de 6,3 knopen varen (en dat ligt voor de hand) komen we 's nachts aan. Natuurlijk wordt het vaak afgeraden om 's nachts aan te lopen, maar in Galle, de plaats waar we heen moeten in Sri Lanka, is dat gewoonweg onmogelijk. De havenautoriteiten sluiten 's nachts de haven met een boeienlijn. Dit stamt nog uit de periode van de grote onrust tussen de Tamils (die zich met name in het noorden ophouden) en de Singhala's (de overgrote meerderheid van de bevolking). In het verleden werden er 's nachts ook preventief granaten in de baai gedropt, maar gezien het feit dat er nu een redelijke staat van vrede is, betwijfel ik of dat nog steeds het geval is.
[Chantal]

 

Terug naar boven

Naar februari 2004